Papa Birth's Blog

BALIK-TANAW (MY ELEMENTARY SCHOOL LIFE PART 8)

Nauso ang tuksuhan ng mga love-team sa klase namin. Ito ay isa pa rin sa mga masarap balikan sa buhay ko bilang mag-aaral. Napapangiti nga ako mag-isa kapag naaalala ko ito. Masaya ito kasi talaga namang nakakaasar ng mga panahong iyon kapag tinutukso ka, lalo na kung “crush” mo talaga ang itinutukso sa iyo. (Parte siguro talaga ng pagdadalaga at pagbibinata iyong pagiging mahiyain mo kapag itinutukso ka sa “crush” mo.) Isa sa paraan kung saan nakukuha iyong mga kaalaman sa mga “crush”-“crush” ng mga panahong iyon ay ang SLUM BOOK. Kung hindi nga ako nagkakamali, isa sa may SLUMBOOK ng panahong ito ay si Gladys. Isa rin siya sa malakas manukso sa aming mga kaklase hehehe. Samantala, ilan sa pinakasikat na love-team dati na tinutukso ay ang mga sumusunod:

Si Allan at Cristina – Dito si Allan talaga ang may crush kay Tina. Maganda naman talaga si Tina. Iyon nga lang si Allan tahimik lang at hanggang tingin lang pero inaamin niya naman na crush niya talaga si Tina.

Si Tirso at Leonarda (a.k.a Dagda) – Dito si Leonarda ang may crush kay Tirso. Sabagay, sino ba naman ang hindi magkaka-crush kay Tirso eh napakapogi naman talaga ni Tirso ng panahong ito. Ang crush ni Tirso naman ay si Fatima, iyon nga lang may Dennis (taga “section 4”) na si Fatima nang panahong ito.

Si Roderico at Leonarda pa rin – Namamangka sa dalawang ilog si Leonarda. Ang gusto niya dalawang pogi ang mapunta sa kanya hehehe.

Si George at Rosabel – Dito hindi malaman kung totoo ngang crush ni Rosabel si George. Bagay kasi sila kaya tinutukso namin saka binibiro din naman kasi ni George si Rosabel na crush niya kaya namuo ang tuksuhan sa kanila hehehe.

Si Nelson at Bernadette – Dito hindi namin alam din kung sino ang may “crush” kanino. Tinutukso lang namin sila kasi lagi silang magkasama at hindi sila mapaghiwalay. (Sa ngayon mag-asawa na sila… Ang galing diba? hehehe)

Si Ernesto at Yolanda – Magkasing taas kasi sila at bagay na bagay kaya namin tinutukso. Sa amin kasing magkakaklase, sila ang parang nanay at tatay namin dahil sila ang pinakamataas. Dito asar na asar si Ernesto kasi ang crush niya ay si Fatima.

Sa akin ang natatandaan ko na itinutukso ay si Loida o kung tawagin namin dati ay si Doday Adik hehehe. Pero ang pagkakatanda ko kung hindi ako nagkakamali, itinutukso din siya kay Gerardo at Albert.

(To be Continued)

BALIK-TANAW (MY ELEMENTARY SCHOOL LIFE PART 7)

Lunes. Ika-Isang Libo Siyam na Raan at Walumpu’t Pitong Taon na. Hunyo at nasa Ika-anim na Baitang na ako. Halos walang bagong mukha sa klase namin ngayong taon. Kung mayroon mang nadagdag o nabawas, mabibilang lang ito sa daliri ng aking isang kamay. Masaya ako nang araw na ito dahil ang magiging “adviser” namin ay siya ring naging “adviser” ko noong nasa Ika-Unang Baitang ako. Alam ko kasing magaling at mabait ang guro kong ito kahit kadalasan pinapairal niya ang pagiging istrikto. Saka nang nasa Unang Baitang ako, parang bitin iyong pagtuturo niya sa kadahilanang “nag-leave” siya ng matagal at pinalitan siya ng iba’t-ibang mga guro.

Ito ang pinakamasaya at pinaka-“memorable” na taon para sa akin. Isa nga sa hindi ko malilimutan ay iyong paggaya ng iba kong kaklase sa grupong “Menudo”. Kapag nakaliban kasi ang aming guro (sa isang subject), para maging masaya ang klase, ang ginagawa ng mga kenkoy kong kaklase ay isinusuot iyong mga basahan namin na nasa baul at magsasayawan at saka magkakantahan ng mga kantang sikat ng panahong iyon. Sa pagkakatanda ko, ang grupong gumagaya sa Menudo ay sina Efren, Ernesto, Abelardo (SLN) at Dalmacio.  Bukod pa iyan kina Albert, Gil (SLN), George, Roderico at marami pang iba na nagsusuot din ng mga basahan para naman sa banda o grupo na ginagaya nila o kaya “substitute” sa Menudo. (Pagkakatanda ko nga nagsuot din ako nito eh.) Napakasaya nitong mga “moments” na ito kasi buong klase nakikigulo sa “concert” kuno. (masaya rin kasi imagine, iyong luma at sirang salawal, karsunsilyo, sando, palda, brief at panty na dinala naming magkakaklase para maging basahan,na-upgrade nila ang gamit for concert hehehe) Iyon nga lang, ang tanda ko, may mga araw na sinusugod kami ng ibang guro na nagtuturo sa tabi ng silid-aralan namin, dahil sa kaingayan naming magkakaklase hehehe. (parang hindi Cream Section sa gulo hehehe)

Nauso ang tuksuhan ng mga pangalan ng mga magulang. Halimbawa, kung ang pangalan ng nanay mo ay Maria, ito ang tukso sa iyo o tawag sa iyo. O kaya kung ang tatay mo ay Boy, tiyak ito ang tawag sa iyo. Minsan, para mas nakakaasar, dinudugtungan pa nila ng salitang pang-uri na nakaka-asar. Minsan naman ang tukso sa iyo, iyong kapinsanan o kamukha ng magulang mo (kaya huwag ka magdadala ng magulang kapag PTA Meeting hehehe). Hindi lang sa “section” namin nauso ito kundi maging sa buong eskuwelahan. Ilan sa mga tukso ay “Litang Ugat”, Linda, “Perly Shell”, “Saksak” at iba pa. Ang pinaka-paborito kong marinig na tukso ay iyong tukso sa estudyante sa ibang “section” na kalaro rin namin sa “moro”-“moro”. Asar na asar kasi siya kapag tinukso ng ganun. Alam ninyo ba kung bakit? Kasi ang tukso sa kanya ay “Narsing Bulbulin” hehehe. (Bakit kaya? Hehehe) Masaya rin itong tuksuhan na ito kasi pati mga guro namin hindi nakaligtas sa mga bagong bansag sa kanila hehehe. (ang tukso naman sa kanila ay iyong kapintasan sa kanila saka patago lang ang pagtukso namin para di mapagalitan hehehe)

Ito rin ang taon kung saan nauso iyong balita na may mga batang nawawala at inaalay raw ng “kulto” sa pinuno nila. Ang tawag sa kultong ito raw ay “Satanista”. Kaya bata raw ang nawawala at inaalay ay dahil ang gusto raw ng pinunong “Satanista” ay birhen ang inaalay sa kanya. Labis ang takot ng mga mag-aaral ng mga panahong ito. Mas lalo pa kaming natakot kasi pati mga magulang at mga guro namin naniniwala sa nasabing balita. Ang balita pa nga dati, huwag na huwag daw iiwan iyong tsinelas mo sa labas ng bahay kasi kapag nawala raw iyon, ikaw na ang susunod na biktima. Sa nasabing balita, wala namang napatunayan na ebidensya kung totoo nga itong kumalat na sabi-sabi. (Na mala-Horror Komics ang “story” hehehe)

(To Be Continued)

BALIK-TANAW (MY ELEMENTARY SCHOOL LIFE PART 6)

Nasa ika-Limang Baitang na ako. Taong Isang Libo Siyam na Raan at Walumpu’t Anim. Mas “exciting” ang taong ito kasi marami na naman kaming bagong matatalinong kaklase na nagmula sa eskuwelahan ng Barangay Malis. Ang eskuwelahan kasi roon ay hanggang ika-Apat na Baitang lamang. Kaya ang mga estudyante roon, ang karamihan ay lumilipat sa eskuwelahan namin pagtuntong nila ng Ika-Limang Baitang. Ilan sa mga naging kaklase naming bago na galing sa eskuwelahan ng Malis ay sina Rosabel, Loida, Leonarda at Gil (SLN). Sila ay mga “Cream of the Crops” ng kanilang dating eskuwelahan. May ilan pa rin kaming bagong kaklase mula sa iba pang eskuwelahan na pawang magagaling din.

Tuwang-tuwa kaming magkakaklase sa bago naming kaklase na si Celso. Napakalakas kasi ng ulan ng mga panahong iyon nang dumating siya at pumasok sa silid-aralan namin na basang-basa. Pero may dala siyang payong ng araw na iyon. Iyon nga lang itinago niya sa T-shirt niya ang payong. Bakit niya itinago sa T-shirt niya ang payong at hindi ginamit? Baka raw kasi ito mabasa hehehe. (Very caring hehehe)

Ipinanlaban kami nina George at Victoria sa Patimpalak, sa larangan ng Tula. Ang tula naming nilabanan ay ang kategoryang Balagtasan o Duplo. Una kaming inilaban sa eskuwelahan lang namin. Nang kami ang nanalo, inilaban naman kami sa Patimpalak kung saan kalaban ang lahat ng eskuwelahan sa elementarya ng buong Bayan.

Nahilig na naman ako sa sugal. Tuwing “flag ceremony”, hindi kami sumasama ng mga kasugalan ko sa pagpila sa "school ground" bagkus nagsusugal kami sa likod ng silid-aralan namin. Ang sugal na nilalaro namin ay kundi tanching ay teks pera.

Natuto akong kumita ng pera sa pamamagitan ng "Palabunutan". Kung dati ako ang mahilig bumunot para manalo ng ibon na may kulay o ng pera, ngayon ako na ang "nagpapabunot". Bumibili ako sa palengke ng "Palabunutan"(na ang papremyo ay pera) at nagpapabunot ako sa eskuwelahan namin. (Business minded hehehe)

Ito ang taon kung saan nag-away ang dalawa naming kaklase na sina Mae at Rosalie. Grabe ang away nila kasi sabunutan at kalmutan talaga. Pero mas grabe nang inabutan sila ng guro namin habang nag-aaway sila. Ayaw kasi nilang magpaawat sa isa’t isa kaya ang ginawa ng guro namin pinag-uuntog sila at pinagsasabunutan. (Wow WWE Wrestling hehehe)

Pumutok at naging popular ang “self-published” na “Friends Comics” ni Nelson. Tuwang-tuwa kaming magka-kaklase kapag may bagong gawa si Nelson ng “home made” “comics” niya. Si Nelson kasi, bukod sa matalino ay magaling din gumuhit. Isang kopya lang iyong “comics” niya bawat “issue”, kaya “first come, first served” ang basa hehehe.

Natapos na naman ang isang buong taon ko sa Ika-Limang Baitang. “Honor Student” pa rin ako kaya lang nasa ikaanim na puwesto na lamang. Matindi naman kasi talaga ang labanan naming mga estudyante dahil nasa “Cream Section” nga kami. Hindi ako um-attend ng “Recognition Day” kasi unang sabi sa akin ng “adviser” namin “ribbon” lang ang makukuha ko. Bandang huli nalaman ko na lang na medalya rin pala.

(To Be Continued)

 

BALIK-TANAW (MY ELEMENTARY SCHOOL LIFE PART 5)

Ika-Isang Libo Siyam na Raan at Walumpu’t Lima na ng taon. Hunyo na naman at umpisa na ng araw ng pasukan. Nasa ika-Apat na Baitang na ako. Mas dumami ang mga bago naming kaklase. Iyong mga matatalino kasi sa ibang “section” ay isinama na sa “section” namin. Bukod pa dito, may mga bago pa rin kaming kaklase na galing sa ibang eskuwelahan na sadyang matatalino rin. Sayang nga lang at lumipat na ng ibang eskuwelahan sina Catherine at Gedeon na mga matatalino kong naging kaklase ng mga nakaraang taon. Malamang mas magiging maganda ang takbo ng klase namin kung nagkataon dahil sa pinagsama-sama na nga ang lahat ng matatalino sa “section” namin. Sa umpisa ng klase, ilan sa mga pangalan na umangat na kaagad ay sina Tirso, Nelson, Bernadette at Allan.

Nagpalit na ako ng “service” na naghahatid sa akin sa eskuwelahan. Ganun din iyong ibang kaklase ko na taga subdivision namin tulad ni Gladys. Mula sa tricycle ni Ka Domeng, sa private jeep na kami nagpapasundo. Ang pangalan ng drayber namin ay si Ka Sener. Pero hindi buong taon ako nagpa-service kasi sanay na rin naman akong mamasahe mag-isa. 

Ito ang taon kung saan parang “squatter” kami sa aming eskuwelahan. Sa loob kasi ng buong taon ng klase namin, halos limang beses yata kaming nagpalipat-lipat ng silid-aralan (kung hindi ako nagkakamali). Naranasan namin na magklase sa “Shop room”, sa “Hall room”, sa silid-aralan sa dulong kaliwa, sa silid-aralan sa gitnang likod at ang huli ay sa silid-aralan na bagong gawa na nasa gitnang-likod rin ng eskuwelahan.Pinaka-“memorable” sa akin ang “Shop room” at “Hall room”. “Memorable” ang “Shop room” kasi limitado ang upuan. Tuwing umpisa kasi ng araw, para akong nakikipaglaro sa mga kaklase ko sa pakikipag-unahan sa upuan (Trip to Jerusalem? hehehe). Ang “Hall room” naman kaya “memorable” sa akin ay dahil maka-ilan beses kasi akong nabiktima ng sira nitong upuan. Iba kasi ang upuan dito. Imbes na long chair, single chair ito na kapag depektibo, lumulusot iyong sa bandang salong-puwet. Masakit ang mabiktima nito kasi kapag lumusot ka, ang itsura mo parang nakaupo sa inidoro na ang puwet mo ay nakasayad sa buong butas. Pinakagusto ko namang naging silid-aralan namin ay iyong nasa gitna ng pinakalikod ng eskuwelahan namin. Mahangin kasi dito at malilim. Kabilang bakod na kasi nito ay palayan na.

Masaya pa rin ang buhay ko dito sa Ika-apat na Baitang. Busog pa rin kami sa laro kapag “recess”, “lunch break” at uwian. Minsan kapag nakaliban ang guro, dinadaan na lang din namin sa laro. Gustong-gusto naming laruin ang “moro moro”, langit lupa, “monkey monkey Annabel”, “touch ball”, “foot ball”, “ma-out-out”, patintero, at turumpo.

Unang beses kong sumali sa “Poster Making Contest”. Ang alam ko kasali rin dito si Nelson (pati yata si Bernadette) kasi isa rin siya sa magaling gumuhit. Ang mga kalaban namin dito kung hindi ako nagkakamali, iyong mga estudyante na nasa Vocational High-school at iyong mga estudyante ng ibang eskuwelahan. May ilan ding kasali na nasa ibang Baitang ng aming eskuwelahan.

Sumali rin ako sa Rondalla. Ang hawak ko ay ang instrumentong Laud. Pinahiram lang sa akin ito ng eskuwelahan. Si George ang “drummer” namin at si Albert naman ang may hawak ng Baho. Kung hindi ako nagkakamali, sumali rin dito sina Bernadette, Gladys, Fatima at Ariel. Ang pangalan ng tagapagturo namin ay si “Ma’am Nene” (o “Ma’am Nena” yata).

Pebrero. Ika-Isang Libo Siyam na Raan at Walumpu’t Anim. May isa o dalawang linggo yata kaming walang pasok kasi nagkakagulo raw sa Maynila. Ito pala ang panahon ng “EDSA Revolution”.

“Honor Student” pa rin ako pagkatapos ng buong taon ko sa Ika-Apat na Baitang. Iyon nga lang, nasa ika-apat na puwesto na lang ako. Sabagay, talaga namang matatalino at mahuhusay ang mga naging kaklase ko lalo na sina Tirso, Nelson, Bernadette at Allan.

(To Be Continued)

BALIK-TANAW (MY ELEMENTARY SCHOOL LIFE PART 4)

Hunyo na naman. Lunes, at ika-Isang Libo Siyam na Raan at Walumpu’t Apat na ng taon. Nasa Ikatlong Baitang na ako sa Elementarya. May bago na naman kaming mga kaklaseng nasama sa “section” namin. Isa na rito si Catherine. “Transferee” siya mula sa isang eskuwelahan na malapit din sa eskuwelahan namin. Maganda at mahinhin si Catherine. Pero pagtagal-tagal ng klase, hindi lang pala siya maganda at mahinhin kundi palakaibigan at matalino rin. Naging magkaibigan kami. Binigyan niya nga ako ng “picture” na kasing laki ng “stamp” eh. Ang nakalagay sa picture ay sikat na lugar sa Saudi na kapag ginagalaw-galaw mo, nag-iiba ang anyo. Maganda ang “penmanship” ni Catherine. Siya nga ang laging tagasulat ng guro namin sa “blackboard” eh tuwing may mga isinusulat na aralin.

Isa pa sa nadagdag sa klase namin ay si Roderico. “Transferee” rin siya mula sa pinag-aralan din ni Catherine. Anak siya ng isang guro na nagtuturo sa aming eskuwelahan. Nang unang araw ng klase, iyak ng iyak itong si Roderico. Pero pagkalipas ng ilang araw, magulo na rin ang loko.

Isa pa rin sa nadagdag sa klase ay si Veronica. “Seatmate” ko siya. Mabait at matalino si Veronica. Iyon nga lang minsan tinutukso siyang “luya” ng mga kaklase ko kasi iyong isang kamay niya may anim na daliri. (Malamang hindi siya kumakanta ng “Sampung mga Daliri”  hehehe)

Nauso ang tuksuhan sa klase namin ng mga panahong ito. Ilan sa mga paboritong asarin at tuksuhin sa amin ay sina Rosalie, Marilyn at Abelardo (SLN). Ang tukso kay Rosalie ay paniki at kabag-kabag. Mukha kasi siyang paniki. Si Marilyn naman tinutuksong daga. Mukha kasi siyang daga. Si Abelardo naman, ang tukso sa kanya ay luga. Bakit luga? hindi po siya mukhang luga. Tinukso siyang luga kasi niluga siya ng nasa ika-Una o Ikalawang Baitang yata kami.

Sa “love team” naman, ang paboritong tuksuhin sa klase namin ay sina Mario at Jessica. Bagay kasi sila. Bukod kasi sa silang dalawa ang pinakamatanda sa klase, sila rin ang pinakamatangkad. Masarap kasama si Mario kasi lagi itong may baon na “jokes”. Sa kanya ako unang nakarinig ng mga “green jokes”.

Ako ang napili na tumula sa entablado ng tulang “Three Little Kittens”. May okasyon kasi at kailangan ng “representative” sa “section” namin. Pero bago ako tumula, umiyak muna ako kasi pinagalitan ako ng guro ko. Ang dahilan, hindi kasi ako nakasapatos ng araw na iyon, eh alam ko naman daw na magpapakitang-gilas ako sa entablado. Mabuti na lang palaging nakasapatos si Ariel at nakahiram ako ng sapatos sa kanya. Para sa inyong kaalaman, ng elementary ako ayaw na ayaw kong nakasapatos kasi mas komportable ako sa tsinelas. Saka mas magaling kasi akong maglaro ng sipa kapag nakaapak at hindi nakasapatos. (Sports minded hehehe)

Kung noong nasa Ikalawang Baitang kami, Strut at “Thriller dance” ang uso, ngayong nasa Ikatlong Baitang, uso naman ang “Break Dance”. Sa mga kaklase ko, si George talaga ang magaling sa lahat ng sayaw. Pero itong taon na ito (kundi ako nagkakamali) nasemento ang braso niya. Kaya sa iba kong kaklase, si Bernardo iyong kaklase namin na magaling na mag “worm dance”. Tuwang-tuwa kami kapag nagwo-worm dance si Bernardo, lalo na kapag “cleaner” ako. Ang dahilan, nalilinis kasi niya iyong sahig ng silid-aralan namin sa pagsasayaw niya hehehe.

Natapos na naman ang isang buong taon namin sa Ikatlong Baitang. “Honor Student” pa rin ako sa “section” namin. Iyon nga lang “second honor” na lang ako. Parehas kaming “second honor” ng kababata at kaibigan kong si Gedeon. Ang nag “top” sa amin at nakakuha ng “first honor” ay walang iba kundi si Catherine. Sabagay, matalino naman talaga si Catherine at karapat-dapat sa kanya ang medalya.

(To Be Continued)

BALIK-TANAW (MY ELEMENTARY SCHOOL LIFE PART 3)

Marami pa akong “first time” na naranasan nang nasa Ikalawang Baitang ako. Ilan pa rito iyong pagkatuto kong magsugal. Ewan ko ba pero ng panahong iyon, gustong-gusto kong nakikipagpustahan sa mga mag-aaral sa eskuwelahan namin tuwing “lunch break”. Hindi lang sa mga kaklase ko kundi maging sa mga mas may edad pa sa akin. Napa-barkada kasi ako noon sa isang nasa Ika-anim na Baitang na bata eh. Kaya naimpluwensiyahan niya akong magsugal. Halos lahat ng sugal nilalaro ko noon; teks pera, tantsing, hula (iyong hulaan ng taon na nasa barya), kara y krus, kara y kara atbp. Ang dahilan pa marahil kung bakit gustong-gusto kong magsugal ay sapagkat sa tuwing nagsusugal ako, palagi akong nananalo. Medyo natigil lang akong magsugal nang mawalan ako ng pera sa bag ko na nagkakahalaga ng Limampung Piso. Ingat-yaman kasi ako ng panahong iyon at ako ang taga-kolekta ng mga pinapa-kolekta ng guro namin. Inabonohan ng nanay ko ang nawalang perang iyon. Dahil sa nangyari, umiwas na ako sa kaibigan kong nasa Ika-anim na Baitang na kasama kong nagsusugal. May mga nagsasabi kasi na siya ang kumuha ng pera kong iyon na nawala sa bag ko.

Masarap ang buhay ko ng nasa Ikalawang Baitang. Masaya kaming magkakaklase at iyong ibang “section” sa paglalaro. Ilan sa paborito naming laro kapag “recess” at bago mag-umpisa ang klase ay ang “moro-moro” at “ma-out-out”. “Extreme” ang laro naming ito kasi umaabot iyong ibang kaklase namin at ibang bata na nasa ibang “section” sa paghahabulan sa “highway”. At minsan, umaabot pa lagpas sa sementeryo o hanggang sa Cruz ang habulan, huwag lang mataya. Iyong mga drayber nga ng mga sasakyan pinapagalitan sila kasi malapit sila sa disgrasya.

Dahil “intense” ang mga naglalaro sa larong "moro-moro" at habulan, hindi naiiwasan minsan na magkapikunan sa larong ito. Kapag nagkakapikunan, kadalasan nauuwi ito sa suntukan. At ang paboritong lugar kapag nagkakayayaan magsuntukan ay sa pabrika ng Kiskisan (ng palay). Ang Kiskisan ay ikalawang kanto lang mula sa eskuwelahan namin. Dito kadalasan nagkakayayaan kapag may mag-aaway na estudyante kasi tago ito. "One-on-one" ang suntukan dito at walang tulungan kahit marami ang estudyanteng miron. Inaawat lang ang nagsusuntukan kapag bugbog na ang isa (parang UFC noh hehehe). Hanga ako sa away dati kasi pagkatapos magsuntukan ng magkaaway, walang nagsusumbong sa guro. Wala ring trayduran ng panahong ito.

Isang “physical” na laro ang nakahumalingan namin bukod sa moro-moro at habulan at ito ay ang larong “Wrestling”. Madalas naming laruin ito sa “garden”, sa tapat ng Gabaldon na silid-aralan namin.

Bukod pa sa mga larong nabanggit, nahilig din ako sa larong gagamba. Uso kasi ang labanan ng gagamba ng panahong iyon sa eskuwelahan namin. Tiyagaan ang paghahanap ng gagambang panlaban. Dapat kasi ang gagamba mo iyong mga matatapang na gagamba tulad ng "talaan", gagambang mangga at gagambang saging. Minsan pwede na rin ang gagambang talangka. Kung ang iyong gagamba kasi ay tulad lang ng mga gagambang bahay, gagambang melon at gagambang talon, ipagdasal mo na iyong gagamba mo kasi tiyak na ipanghihimagas lang iyon ng gagambang makakalaban niya. Sa mga kaklase ko, ang isa sa pinakamagaling manguha ng gagamba ay si Ismael. Parang unggoy kasi iyon sa galing kung umakyat ng puno kaya maning-mani sa kanya ang manguha ng mga gagamba sa puno ng mangga.

Napaka-"memorable" itong larong ito para sa akin kasi ito iyong panahon na kinumpiska ng  guro namin ang lahat ng mga dala naming magkakaklase na gagamba (na inilalagay namin sa kahon ng posporo) at inihulog lahat sa silong ng silid-aralan namin. (Nang panahon kasing ito, ang silid-aralan namin ay nasa Gabaldon;  ito ay mataas na silid-aralan na ang ilalim ay tubig. Iyong silid aralan kasi namin ng panahong ito ay may mga butas ang sahig kaya pwede mo itapon sa silong iyong mga gusto mong itapon.) Dahil sa labis na pagmamahal at pag-aalaga ko sa mga gagamba ko, pagkatapos ng klase namin, nilusong ko talaga ang mga ito sa silong ng Gabaldon para maisalba lang sila. Iyon nga lang huli na ang lahat kasi hindi ko na sila nakita pa. Madilim kasi sa silong at saka madami pang basura.

Ang isa pang laro na kinahumalingan namin ay ang larong pintiw. Sugal ito na ang taya ay mga jolen o holen. Minsan marble ang taya dito. Sa mga kaklase ko, si Luciano ang isa sa pinakamagaling at may pinaka-nakakatuwang “style”. Imbes kasi na sa mata o sa bibig (iyong iba sinusubo iyong holen na pamato, kadiri noh) nanggagaling ang pang-asinta, sa ilong nagmumula iyong pang-asinta niya. Nakakatuwa, kasi iyong ilong ni Luciano parang sa mangkukulam katangos hehehe.

Itong taon ding ito ako nahumaling sa palabunutan. Ito iyong bubunot ka ng papel sa halagang 25 sentimos at buburahin mo iyong likod. Kapag iyong numero ng papel mo ay tugma sa numero kung saan nakalagay iyong premyo, panalo ka. Minsan pera ang premyo, minsan pagkain, minsan laruan. Pero ang gustong-gusto kong salihan na palabunutan ay iyong ibon na may kulay ang mapapanalunan. (Kung hindi tayo nagkakalayo ng edad, malamang nahumaling ka rin dito hehehe)

Isa sa natatandaan ko pa ng mga panahong ito ay ang kaklase ng ate ko na si Roberto. Oras kasi ng pananghalian, sa silid-aralan ng ate ko, ng makasama namin sa pagkain ng tanghalian itong si Roberto. Nang araw na iyon, may napakalaking sugat si Roberto na parang “tocino” ang itsura. Wala akong ganang kumain ng panahong iyon kasi nagkataon na ang baon naming ulam ng ate ko ay “tocino”. (What a coincidence! Hehehe)

Pagkatapos ng buong taon ko bilang mag-aaral sa Ikalawang Baitang, nakuha ko pa rin ang “first honor medal” sa “section” namin (na section 1 pa rin). Iyong mga kaklase ko na nakakuha ng medalya ng nasa Ika-Unang Baitang kami ay halos ganoon din.

  (To Be Continued)

BALIK-TANAW (MY ELEMENTARY SCHOOL LIFE PART 2)

Hunyo na ulit. Pero ika-Isang Libo Siyam na Raan at Walumpu't Tatlo na. Nasa Ikalawang Baitang na ako. "First time" kong magkaroon ng kaklase na magkakapatid. Ito ay sina Mario, Ariel at Fatima. "Transferee" sila mula sa ibang eskuwelahan. Ang panganay sa kanila ay si Mario, sumunod si Ariel at bunso naman si Fatima. Maganda si Fatima. Natatandaan ko nga niregaluhan ko siya ng "cookies" na Orio yata o Rebisco para magpapansin. Binili ko pa iyon sa tindahan ni Ka Cecil. Ewan ko nga lang kung kinain niya o ipinamigay sa kaklase namin pagtalikod ko hehehe.

Unang linggo ng pasukan kung hindi ako nagkakamali nang pinaiyak si Gerardo ng isa naming kaklase (Hindi ako tiyak kung si Eduardo iyong nagpaiyak). Inagawan kasi siya ng singko yata o beinte singko sentimos para asarin. Ganun naman kapag bata, uso ang asaran. Pagkatapos ng nangyari, nalaman ng nanay ni Gerardo ito at sumugod sa silid-aralan namin (RUMESBAK hehehe).

Isa sa natatandaan ko ng nasa Ikalawang Baitang ako ay nang isa ako sa pagpipilian upang ipanlaban ng eskuwelahan namin sa ibang eskwelahan sa larangan ng tula. Kung hindi ako nagkakamali ang pamagat ng tulang ipanlalaban namin noon ay " Ako ay Pilipino". Makalipas ang isang linggo, napili na ang ipanlalaban at ito ay walang iba kundi si Gedeon. Tama naman ang pagpili nila dahil magaling talaga si Gedeon sa larangan ng pagtula.

Nasa Ikalawang Baitang ako nang maranasan ko ang maraming "first time" sa buhay ko bilang mag-aaral. Hindi kayo maniniwala pero itong taon na ito ng "first time" kong mag-"cutting class". Palaliban kasi ang guro namin noon kaya isang beses ng lumiban siya, imbes na lumipat kami ng ilang kaibigan ko sa isang klase kung saan may guro, tumakas kami at nagbulakbol.

"First time" ko ring dumaan sa tulay ng riles ng tren. Ito iyong riles ng tren na ang ilalim ay ilog. "Short-cut" ito papuntang Ilang-ilang at Estrella. Labis ang takot ko kapag dumadaan kami dito ng mga kaklase ko. Napaka-lalaki kasi ng mga siwang ng tulay na ito. Ito iyong tulay na kapag nalaglag ang tao, tiyak patay. Hindi sa lunod... kundi sa baho.

"First time" ko ring nag-"blow-out" sa mga kaklase ko sa araw ng aking kaarawan. Pati guro ko kasama sa "blow out". Medyo "bad" nga lang ako kasi iyong may mga "cookies" at "softdrinks" lang ay iyong mga "ka-close" ko lamang. At karamihan nito ay mga lalaki. Iyong mga hindi ko "ka-close", "softdrinks" lang ang ibinigay ko. Iyong iba naman may "cookies" pero may kahati sila sa "softdrinks" hehehe. (Ito ang payak na halimbawa ng salitang "double standard" hehehe. Ang sama ko dati noh)

"First time" ko ring maranasan ang "feeling" ng isang batang taeng tae na ngunit hindi makatae sa eskuwelahan. Ang banyo kasi sa eskuwelahan namin parang pabrika ng tae sa dumi at dami. Iyong banyo kasi, bago ka pa lang pumasok sa pinto, may mga naghihintay ng tae sa iyo at parang nagsasalita ng "welcome to our community". Pagpasok mo, mas malala pa kasi dapat sanay kang maglakad ng parang sa "ballerina", para hindi ka makatapak ng nagkalat na tae.

Ito ang "worst experienced" kong maituturing kasi napakahirap pala talaga ng "feeling" ng isang batang natatae. Pinagpapawisan ka ng malapot at malamig. Ipit ang puwet at ayaw na ayaw mong kakausapin ka dahil baka bumulwak ang nasabing "yellow submarine" ng iyong tiyan.  Nang hindi ko na talaga matiis, pumunta ako sa silid-aralan ng ate ko at dali-daling nagpahatid pauwi sa amin. Suwerte naman at hindi ako natae sa eskuwelahan. Malas nga lang kasi naglalakad pa lang ako sa "3rd street" ng "subdivision" namin ng bumulwak at nagpupumiglas na kumawala ang halimaw sa aking puwet.

Kung “worst experienced” iyong nangyari sa akin, “hell experienced” naman tiyak ang naramdaman ng kaklase kong si Leonardo. Kasi ako nakauwi pa kahit papaano ng maranasan kong matae sa salawal. Si Leonardo kasi, sa silid-aralan na siya inabutan ng paglugwak ng kanyang nag-aalburutong tiyan. Grabe ang hiya niya noon kasi nanliit siya sa tawanan ng iba naming kaklase. At saka, magmula ng nangyari iyon, binansagan na siya ng karamihan sa aming magkakaklase ng “Leonardong ABOKADO”. Bakit “ABOKADO”? Iyong dumi niya kasi ng natae siya ay para kasing abokado… kulay berde, na malambot na may tubig-tubig. (Ang SARAP SARAP! Hehehe)

(To be Continued)

BALIK-TANAW (MY ELEMENTARY SCHOOL LIFE)

Hunyo. Ika-Isang Libo Siyam na Raan at Walumpu't Dalawa ng taon. Lunes. Unang araw kong papasok sa eskuwelahan. Nang panahong iyon, sabay na ang enrollment sa unang araw ng pagpasok. Ang natatandaan ko nang araw na iyon, kasama kong pumunta sa eskuwela ang nanay ko para i-enroll ako. Pagkatapos, iniwan na niya ako sa silid-aralan namin at babalikan na lang pagkalipas ng klase. Hindi naman ako umiyak tulad ng ginagawa ng ibang bata. Madami naman kasi akong kaklase na mga kalaro ko rin sa "subdivision" namin. Ilan na riyan sina Gedeon, Gladys, Marilyn, at Mildred (Si Pamela taga "subdivision" din namin pero mga ilang araw pa bago ko siya nakilala).Saka iyong ate ko naman ay doon din nag-aaral sa eskuwelahan na iyon at nasa Ika-Limang Baitang naman siya.

Naka-"service" ako ng "tricycle" sa pagpasok sa eskuwela. Ganun din ang aking ate at ang mga kaibigan naming mga bata rin na mga taga-"subdivision" namin. Ang pangalan ng drayber namin noon ay si Mang Domeng. Pero hindi ako tiyak kung iyon nga talaga ang pangalan niya kasi minsan tinatawag din siyang Ka Gomer, Mang Domer at Ka Gomeng. Basta may "Mer" at "Meng" siya na iyon. Ang natatandaan ko nang mga panahong iyon, kapag pauwi na kami at naghihintay na sa "service" namin, naglalaro muna kami ng larong "touch ball" o kaya ay "foot ball". Doon kami palagi naghihintay sa tindahan ni Ka Mayang na ang namamahala naman ay ang mag-asawang Ka Cecil at Ka Nilo. Ang hindi ko malilimutan noon ay nang minsang may isang sinto-sintong babae na nakatira lang malapit sa eskuwelahan na iyon. Lumapit siya sa amin at nakipag-usap. Hindi niya naman kami sinaktan pero nang pinauuwi na siya ng kamag-anak niya, doon na siya nagwawala. Magbuhat noon ay may lihim na akong takot na nararamdaman kapag nakikita ko siya.

Iilan-ilan na lang ang natatandaan ko ng nasa Ika-Unang Baitang ako. Isa na rito iyong pakikipag-suntukan ko sa kaklase ko na si Frederick nang unang linggo ng "Flag Ceremony" namin. Inaaway niya kasi ako kaya iyon, nakipagsuntukan ako. Umiyak ako noon kasi unang karanasan ko iyon ng pakikipag away sa klase. Pero una at huling away namin iyon ni Frederick. Ang madalas ko na kasing makaaway noon ay si Albert. Palagi niya kasi akong inaasar. Siya palagi ang nagpapaiyak sa akin. Umiiyak ako dahil hindi ko siya maabutan sa pagtakbo para suntukin ko. Maliksi kasi ang loko hehehe.

Sa mga naging kaklase ko, ang mga naging malapit kong kaibigan ay sina George at Eduardo. Mababait kasi sila sa akin at minsan tagapagtanggol ko. Mabait sila pero matapang din. Natatandaan ko nga nang kinagat sa kili-kili ni Bernardo si Eduardo nang minsang naghaharutan kaming magkakaklase. Doon ko unang nakitang nagalit si Eduardo. Grabe, parang si "Incredible Hulk" hehehe.

Ilan pa rin sa hindi ko malilimutan nang nasa Ika-Unang Baitang ako ay nang manalo ako sa eskwelahan namin sa "Patabaan Contest". Malusog kasi ako nang mga panahong iyon. Dahil siguro iyon sa baon ko laging itlog na nilaga at malamig na malamig na tubig. Samahan pa natin ng madalas kong kainin na binatog, banana cue, camote cue at nilagang mais (minsan nilagang mani). Isang "U.S. Dollar" ang premyo ko noon na ang halaga nang panahong iyon ay Dalawampung Pesos.

Pagkatapos ng buong taon ko bilang mag-aaral sa Unang Baitang, tuwang tuwa ang magulang ko at ako na rin siyempre kasi nakamit ko ang "First Honor" sa "section" namin. "Second Honor" naman noon si Gedeon at naging "Honor Students" din sa pagkakaalam ko sina Gladys, Eduardo, George at Albert.

(To be Continued)

KUMUSTA NA MGA FRIENDSTERS?

Kumusta na kayo? Ano na balita sa inyo diyan na nasa ibang bansa? Dito sa Pinas madami ng mga balita na nagdaan. Isa na rito iyong nangyaring leakage sa Nursing Board Examination. Matagal din pinag-usapan dito iyon. Sabagay medyo okay na yata kasi nalaman ko na iyong mga nandaya raw na Nursing Examiners sa LIE-ENSURE EXAMINATION na iyon eh bibigyan din ng PRC ng LIE-CENSE hehehe, joke lang.

Anyway, tingnan ninyo nga naman ang buhay noh, mapagbiro talaga, lalo dito sa Pinas. Imagine, karamihan ng mga DOCTOR sa atin NAGNA-NURSE… tapos, ang mga ilan naman na NURSE sa Batch 06 natin, NANDODOCTOR ng Board Exam hehehehe.

Kidding aside, sa totoo lang naaawa ako sa mga Batch 06 Nursing Board Examiners na hindi nandaya kasi sa kagagawan ng iilan lang na mga sakim, nadamay ang buong batch nila. Pero

sana

maparusahan ang talagang may mga sala at iyong mga wala naman ay makapag- move-on na at umasenso rin sa buhay in the near future.

Speaking of asenso, alam nyo bilib ako sa

Bombay

na nagpapautang sa lugar namin at nagbebenta ng mga kagamitan. Kasi umasenso talaga siya sa business niya. Before kasi ng bago pa lang siyang nagbi-business sa lugar namin, makikita mo siyang naglalakad lang. Then after 2 months, nagba-bike na siya. Tapos pagtagal tagal pa, nakikita ko na siyang naka-motorsiklo.At pagkatapos, itong nakaraang linggo, taas na talaga kamay ko sa pag asenso niya kasi nakita ko siya sa motorsiklo niya na may kasama na.

Ang tanong ninyo malamang, ano naman kina-asenso niyon eh may kasama lang naman siya sa motorsiklo niya? Ang sagot doon, malaki na kinaasenso niya kasi sa ngayon meron na siyang PERSONAL DRIVER  hehehehe.

Hindi lang dito nagtatapos ang pag asenso niya ha, kasi ng nakaraang araw lang nakita ko sila sa motorsiklo niya na 3 na sila… Alam ninyo ba kung bakit 3 na sila? Kasi angkas angkas na rin niya iyong bagong hire niyang ACCOUNTANT sa business niya hehehe.

Alam ninyo ba kahit papaano meron pa rin namang umaasenso dito sa atin sa Pinas eh. Katulad na lang ng Pulubi na namamalimos na lagi kong nadadaanan sa Mabini. Dati-rati ang gamit lang niya na panglimos eh isang bulok na lata lang ng sardinas. After 2 months ng huli ko siyang nakita, gamit na niya isang bagong bagong lata na ng evaporated milk. Hindi pa napigilan ang pag asenso niya kasi ng isang linggo lang, nakita ko ng gamit niya sa pamamalimos eh isang MALAKI na ng lata ng POWDERED MILK.

Hindi pa diyan nagtatapos ang pag asenso niya ha. Kasi ng isang araw lang, nakita ko iyong PULUBI na iyon na DALAWA NA ang GAMIT NA LATA sa PAMAMALIMOS… IMAGINE, NAKAPAGPATAYO NA SIYA KAAGAD NG BRANCH HEHEHE…

Kidding aside, alam ninyo ba na itong PULUBI  na binabanggit ko eh iyong ASAWA ay nasa SUPREME COURT… tapos iyong dalawang anak naman nila ay nasa LA SALLE naman at MAPUA… TAMA, NANDUN SILA… MGA NAMAMALIMOS DIN HEHEHE.

Paano mga Bloggers, hanggang dito na lang muna at

sana

lahat tayong FRIENDSTERS UMASENSO TALAGA. GOD BLESS. MISS YOU ALL!

REGARDS,

PAPA BIRTH